Wielu moich przyjaciół wychowało się w rodzinach adwentystów dnia siódmego, toteż nauczono ich przestrzegania biblijnego szabatu od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę — tak, jak to robią Żydzi. Jednak większość z nich doszło do wniosku, że jest to dzień niezliczonych ograniczeń i zakazów.

Wierzę, że wynika to z podejścia do czwartego przykazania z punktu widzenia narzuconego prawa (ustawodawstwa), a nie przez pryzmat projektowego prawa Stworzyciela — zasad/protokołów, na których zbudowane jest życie.

Bóg jako Stwórca ukształtował wszechświat — materię, energię, czas, przestrzeń i życie — ustanawiając przy tym prawa, na których opiera się cała rzeczywistość: prawo grawitacji, fizyki i termodynamiki, a także prawa rządzące naszymi umysłami i relacjami — prawa moralne. Łamanie praw projektowych Stworzyciela zawsze wyrządza nam krzywdę i wymaga leczenia, podczas gdy za łamanie narzuconych przepisów dostaje się arbitralnie wymierzoną karę.

Niestety, czwarte przykazanie zostało przetłumaczone przez obiektyw narzuconego prawa, przez co brzmi jak surowy nakaz, z którym wiąże się cały szereg zakazów.

Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić (Ks. Wyjścia 20:8 UBG).

Kluczowym słowem w tym wersecie jest „go”. Hebrajskie tłumaczenie „go” to: הוּא, הִיא [huwʾ, poza, (Pentateuch), hiyʾ/hoo/] zaimek. Słowo pierwotne; TWOT 480; GK 2085 i 2115; 38 wystąpień; AV tłumaczy się jako „to”, „on”, „ten sam”, „to”, „on”, „który”, „kto”, „taki” i „w którym”. 1. on, ona, to. 1a. on sam (z naciskiem).

Powyższe wyjaśnienie pozwala nam na zupełnie inne podejście (nie tylko w zakresie gramatyki, ale również rzeczywistości): „Pamiętaj o dniu szabatu, zachowując swą świętość” albo: „Pamiętaj o dniu szabatu, abyś sam był święty”.

Pomyśl o tym: Gdybyśmy wznieśli złotego cielca i odprawiali orgie według pogańskiego zwyczaju w godzinach szabatu, czy naruszylibyśmy tym jego świętość? A gdybyśmy spędzili godziny szabatu zachowując się jak najbardziej nabożnie, czy uczynilibyśmy go bardziej świętym? Nie możemy ‘zachować’ szabatu w świętości, ponieważ to nie my uczyniliśmy go świętym na samym początku, zarówno jak nie możemy uczynić go mniej świętym — możemy tylko zachować samych siebie świętymi. A czy człowiek może być świętym tylko jednego dnia w tygodniu?

„Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu” (Ew. Marka 2:27 UBG).

W jakim więc celu został szabat ustanowiony ‘dla człowieka’?  – Aby uzdolnić go do życia w świętości — by mógł trwać w stanie świętości!

A czym z kolei jest świętość? Świętość to stan pozostawania świętym, czyli jakim?
– Chciałbym zasugerować, że bycie świętym to życie w harmonii z Bogiem w każdym aspekcie naszego bytu. Zatem bycie świętym to życie w harmonii z charakterem, protokołami i metodami Boga — Jego prawami projektowymi, na podstawie których zaprojektował życie!

Ale co to ma wspólnego z szabatem?

Podchodząc do rzeczy chronologicznie, kiedy w historii biblijnej został stworzony szabat (pamiętając, że szabat został ustanowiony dla człowieka)? Oczywiście, że na samym końcu stwarzania naszej planety i układu słonecznego.

Czy pamiętamy, co w tym czasie — w ciągu tygodnia stwarzania Ziemi — działo się we wszechświecie?  – Toczyła się wojna! A co to była za wojna?

I nastąpiła walka w niebie. Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie; Ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie. I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie (Objawienie 12:7-9 UBG).

Greckie słowo „wojna” to πόλεμος [polemos/pol·em·os/], z którego wywodzi się nasze słowo polemika, a oznacza ono walkę słów lub idei.

Biorąc pod uwagę fakt, że szatan jest ojcem kłamstw (zob. Ew. Jana 8:44), gdzie kieruje on te kłamstwa, i gdzie toczy się wojna?

Chociaż bowiem w ciele żyjemy, nie walczymy według ciała; (Gdyż oręż naszej walki nie jest cielesny, ale z Boga, i ma moc burzenia twierdz warownych); Obalamy rozumowania i wszelką wyniosłość, która powstaje przeciwko poznaniu Boga, i zniewalamy wszelką myśl do posłuszeństwa Chrystusowi (2 Koryntian 10:3-5 UBG).

Tocząca się wojna dotyczy prawdy o Bogu — czy możemy Mu zaufać i czy jest On godzien naszej miłości, oddania i lojalności.

Bóg pragnie naszej miłości, zaufania, lojalności i oddania (zob. Ozeasz 6:6). Czy można uzyskać miłość stosując przymus, groźby, czy kary? Oczywiście, że nie. Pod presją, miłość, zaufanie, lojalność i oddanie zanikają, a pod naciskiem rodzi się bunt.

Tak więc jeśli szatanowi udałoby się nakłonić inteligentne istoty do uwierzenia, że Bóg używa przymusu, gróźb i bólu, oraz że to On zsyła cierpienia, tortury i śmierć, to miłość i zaufanie zanikłyby, a na ich miejsce wzbudziłby się bunt przeciwko Bogu.

W jaki zaś sposób szatan mógłby to sprawić?  – Naturalnie twierdząc, że prawa Boże to nie protokoły Stworzyciela na podstawie których Stwórca zbudował życie, ale że Jego prawa nie różnią się niczym od przepisów ludzkich — arbitralnych praw wymagających nadzoru i wymierzania kar za nieposłuszeństwo.

No więc jak to wszystko odnosi się do szabatu?

Jakie świadectwo wydaje o Bogu fakt, że w kontekście ataku na Jego prawo do panowania, nie używa swej boskiej mocy, by zmusić inteligentne istoty do pokłonienia się Mu, ale daje im dzień całkowitej wolności do samodzielnego, krytycznego myślenia?

Czy ktoś obserwował stwarzanie planety Ziemi?

Gdzie byłeś, kiedy zakładałem fundamenty ziemi? Powiedz, jeśli masz tę wiedzę.
Kto określił jej rozmiary? Czy wiesz? Kto rozciągnął nad nią sznur?
Na czym są oparte jej podstawy? Kto położył jej kamień węgielny;
Gdy gwiazdy poranne razem śpiewały i radowali się wszyscy synowie Boży? (Job 38:4-7 UBG).

Istoty niebiańskie przyglądały się stwarzaniu Ziemi w czasie toczącej się wojny o Boże prawo do panowania nad wszechświatem. Ale dlaczego Bóg miałby zajmować się stwarzaniem Ziemi w tym właśnie momencie historii wszechświata?  – Aby przedstawić dowody, że oskarżenia szatana były fałszywe i bezpodstawne.

Ziemia stworzona została by objawić Boży charakter — miał to być świat, gdzie ludzkie stworzenia posiadające moc prokreacji miały żyć na zasadzie miłości; świat, gdzie aniołowie mogliby znaleźć odpowiedź na oskarżenia wysunięte przez Szatana:

Staliśmy się bowiem widowiskiem dla [wszech]świata, aniołów i ludzi (1 Koryntian 4:9).

Przy stworzeniu, Adam i Ewa posiadali nieskazitelną miłość, i dając z siebie w miłości mieli ‘stwarzać’ istoty na własne podobieństwo oraz zarządzać planetą w bezinteresownej miłości skupionej na innych. W bezgrzesznej doskonałości Adam i Ewa mieliby dzieci nie po to, aby je wyzyskiwać czy zniewalać, ale aby się nimi opiekować i jak najlepiej wychowywać, zatem ich rządy byłby mikrokosmosem wszechświata, ukazującym jak Bóg zarządza całym swoim stworzeniem.

Po sześciu dniach pokazu niesamowitej potęgi twórczej, Bóg przemawia do obserwujących akt stworzenia istot: „Słyszeliście oskarżenia przeciwko nam, widzieliście dowody, które właśnie przedstawiliśmy, a teraz, wszechświecie, odkładamy sprawę i odpoczywamy! Spocznijcie na 24 godziny, zastanówcie się samodzielnie, dojdźcie do własnych wniosków, i zdecydujcie, komu zaufacie”.

W pierwszych sześciu dniach tygodnia stworzenia Bóg ukazuje, że ma niesamowitą moc, jednak nie chce, aby Jego inteligentne stworzenia czuły się zastraszone, bały się Go lub podążały za Nim jedynie dlatego, że posiada wielką moc. Bóg pragnie, by Jego stworzenia darzyły Go miłością, ufały Mu oraz były Mu oddane i lojalne. Tak więc po sześciu dniach stwarzania Ziemi, Bóg stworzył dzień wolności; dzień, w którym przestaje używać mocy i wycofuje się ze sceny, dając swoim stworzeniom przestrzeń i czas na rozważanie i refleksje. Siódmy dzień jest jedynym dniem, który ujawnia charakter Boga dzierżącego wszelką moc: W miłości, Bóg przedstawił dowody (prawdę) odnośnie swojego charakteru i pozostawił stworzeniu swobodę decyzji. Nie było żadnego przymusu, żadnego zastraszania, żadnej presji — całkowita wolność!

O co więc chodzi w przykazaniu o szabacie?  – Chodzi o życie w harmonii z Bogiem i w zgodzie z Jego prawem projektowym — czy przedstawiamy prawdę w miłości i pozostawiamy innym wolność myślenia, czy też stosujemy rządy na modłę cesarzy i zniewalamy innych pod groźbą ukarania?

Przez cały tydzień mamy pamiętać o szabacie, by zachować własną świętość. Mamy być istotami przedstawiającymi prawdę w miłości, dającymi ludziom kompletne prawo wyboru. Jedynie ci, którzy stosują te Boże zasady w swoim życiu, prawdziwie zachowują szabat. Ci, którzy ukrzyżowali Chrystusa, zachowywali właściwy dzień tygodnia, ale zasady Boże nie ujawniły się w ich charakterach. Nie byli wyznawcami szabatu.

Mając to na uwadze, zdajemy sobie sprawę, że Bóg jest Stwórcą, a Jego prawa są protokołami, na których zbudował całe życie i rzeczywistość. Jako Stwórca czasu, Bóg wbudował w wymiar czasu dzień dla naszego zdrowia, świętości, wzrostu i rozwoju; dzień dowodów ujawniających prawdę na temat Jego rządów. Co siedem dni, każdy człowiek doświadcza tego dnia — pamiątki, dowodu, okazji do uzdrowienia, wzrostu, odnowy, odrodzenia, kontemplacji i uwolnienia się od kłamstw o Bogu.

Możemy doświadczyć tych błogosławieństw jedynie wtedy, gdy odrzucimy kłamstwa na temat Boga i Jego prawa, a zaakceptujemy Jego protokoły projektowe dla życia. Ale jeśli upieramy się przy traktowaniu szabatu jako „testu posłuszeństwa” — reguły ustanowionej przez potężnego możnowładcę, który obserwuje nas, czy czasem nie łamiemy jego przepisów — wtedy szabat staje się nie znakiem pobożności, ale znakiem bestialstwa.

Dwa dni święcone od wieków w chrześcijaństwie — szabat i niedziela — są dwoma odrębnymi sztandarami, znakami, flagami, symbolami, reprezentującymi dwa rozbieżne typy rządów.

Podobnie jak flaga USA z gwiazdkami i paskami jest symbolem Stanów Zjednoczonych Ameryki, tak te dwa szczególne dni są symbolami dwóch odmiennych systemów rządzenia. Jednak flaga jest jedynie flagą, a nie rzeczywistością, którą reprezentuje. Flaga USA jest zaledwie symbolem USA. Ktoś może machać flagą Ameryki, będąc jednocześnie wrogiem USA. Na przykład, podczas II wojny światowej niemieccy żołnierze zakładali amerykańskie mundury z insygniami (włącznie z flagą) USA i infiltrowali amerykańskie szeregi, aby siać zamieszanie i zakłócać działania wojenne USA. To, że ktoś macha flagą, nie oznacza, że jest zwolennikiem tego, co flaga w rzeczywistości reprezentuje.

Podobnie jest z szabatem i niedzielą. Te dwa dni są znakami dwóch rozbieżnych systemów zarządzania. Szabat jest stworzony jako dzień odpoczynku; Bóg uczynił go w tym celu z końcem tygodnia stworzenia. Szabat jest dowodem prawa projektowego Stworzyciela — gdzie prawda jest przedstawiana w miłości, a ludzie mają wolność myślenia — i jest znakiem Bożych metod zarządzania.

Niedziela natomiast stała się dniem odpoczynku na mocy ustawodawstwa wydanego przez ludzkie władze wprowadzające przepisy. Dlatego niedziela jest znakiem imperializmu — ludzkiego prawa i rządu stosującego narzucone przepisy i wymierzane kary za nieposłuszeństwo.

Jednak te dwa dni, których istota wywodzi się ze sposobu ich powstania, są jedynie symbolami, znakami czy emblematami, a nie rządami, które reprezentują. Tak więc ktoś może przestrzegać szabatu, ale praktykować model narzuconego prawa i nauczać, że łamanie szabatu wymaga, aby Bóg wymierzył przestępcy karę. Takiego kogoś można by przyrównać do powyżej wymienionego niemieckiego żołnierza infiltrującego kościół Boży, aby siać niezgodę i zamieszanie. Taki osobnik nie jest po stronie Boga, i w rzeczywistości promuje metody bestii. Ten religijny zdrajca królestwa Bożego dobrze obrazuje tych, co przestrzegali szabat, ale ukrzyżowali Pana szabatu.

Z kolei z drugiej strony, ktoś, kto czci Boga nie w szabat ale w niedzielę, jednak promuje prawdę w miłości, pozostawiając innym wolność myślenia i podejmowania decyzji, promuje zasady szabatu i stoi po stronie Boga.

Zasadnicze pytanie brzmi zatem: Kim według nas jest Bóg:

• Stwórcą/Projektantem, którego prawa są protokołami, na których zbudowane jest życie i który stworzył szabat dla naszego duchowego zdrowia, czy
• imperialnym dyktatorem ustalającym przepisy, które wprowadza pod groźbą kary, tak jak to się działo w średniowiecznym kościele gdy ktoś nie przestrzegał święcenia niedzieli?

Odrzućmy fałszywe imperialne prawa przedstawiające Boga jako arbitralnego dyktatora i źródło bólu, cierpienia i wiecznej śmierci, i przyjmijmy prawdę, że Bóg jest Stwórcą, a Jego prawa są protokołami, na których — według Jego projektu — opiera się wszelkie życie. Przyjmijmy siódmy dzień (szabat) jako specjalny dar od samego Boga dla każdego z nas, abyśmy mogli doświadczyć pełni pokoju, radości, odpoczynku, uzdrowienia i wzrostu, pamiętając każdego dnia tygodnia o dniu szabatu — by zachować własną świętość poprzez praktykowanie Bożych metod prawdy prezentowanej w miłości, pozostawiając innym wolność samodzielnego myślenia!

Strong, J. (2001). Ulepszony leksykon Stronga. Bellingham, WA: Logos Bible Software.