Za młodych lat, w chrześcijańskim środowisku nauczono mnie, że Bóg pewnego dnia wezwie nas wszystkich na sąd (czyli postępowanie sądowe), gdzie otwarte zostaną księgi z zapisami, odbędzie się niebiański trybunał, a następnie każdy człowiek usłyszy swój wyrok (skazujący lub uniewinniający), i otrzyma stosowną karę lub nagrodę.

Ci, którzy podzielają ten pogląd odnośnie sądu, czytają Pismo Święte z nastawieniem, założeniem, fałszywym przekonaniem, że prawo Boże działa tak samo jak prawo ludzkie (czyli zawiera narzucone przepisy wymagające prawnego egzekwowania, tak jak to robią grzeszni ludzie). Uczą, że Bóg jest najwyższym sędzią, który pewnego dnia użyje swojej mocy, aby zadawać tortury i śmierć tym, co Go nie kochają.

Zakładając, że prawo Boże jest takie samo jak prawo ludzkie, doszukują się w Piśmie Świętym poparcia dla swego zrozumienia sądu, które jednak nie istnieje. Łączą więc poszczególne fragmenty, aby nauczać prawnego pojęcia sądu, a jednym z nich jest siódmy rozdział Księgi Daniela:

Patrząc dalej, zobaczyłem jak ustawiano trony i jak [na jednym z nich] zasiadł Przedwieczny. Jego szaty były białe jak śnieg, włosy zaś na Jego głowie jakby z wełny najczystszej. Tron Jego był cały z ognistych płomieni i poruszał się na kołach, które także płonęły ogniem. Płynęła też cała rzeka ognista, wydobywająca się spod Niego. Tysiące tysięcy służyło Mu, dziesiątki zaś tysięcy innych stało przed Nim. Odbywał się sąd [Wszyscy zasiedli] i już zostały otwarte księgi. (…) I dalej przypatrywałem się temu, co mi się w nocy ukazywało: I oto zobaczyłem, jak zstępowała na obłokach z nieba postać jakby Syna Człowieczego. Zbliżył się on do Przedwiecznego i podprowadzono Go tuż przed Niego. I Jemu przekazał [Przedwieczny] władzę, chwałę i całe królestwo oraz wszystkie ludy, narody i języki. Swoją władzę będzie sprawował na wieki i nikt Mu jej nie odbierze, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie (Daniel 7:9,10,13,14 BWP).

Jednak kiedy czcimy Boga jako Stwórcę i uznajemy Go za Tego, kto zbudował rzeczywistość, wówczas widzimy, że Jego prawa są prawami, na których opiera się życie i rzeczywistość – dlatego też nazywamy je prawami projektowymi Stworzyciela. Należą do nich prawa fizyczne, grawitacja, prawa zdrowia, a także prawa moralne – prawa, które zarządzają naszymi myślami, uczuciami i relacjami. Aby utrzymać życie i zdrowie, musimy być w harmonii z prawami, na podstawie których Stwórca zbudował życie.

Nasza interpretacja tekstu biblijnego, takiego jak Księga Daniela 7, zależy od naszych poglądów na temat prawa Bożego. Ci, co trzymają się narzuconego prawa, interpretują scenę tam opisaną jako ludzki sąd – organ wymiaru sprawiedliwości wedle prawa ustanowionego przez upadłego człowieka. Kiedy jednak uznajemy Boga za Stwórcę i rozumiemy Jego prawa projektowe, widzimy, że nie jest to sąd prawa [ang. court], ale raczej jest to dwór królewski [to samo ang. słowo court] Boży, gdzie po przybyciu Jezus otrzymuje królestwo od swojego Ojca; królestwo, które słusznie Mu się należy, co też bez wątpienia udowodnił przez swoją ofiarną śmierć. Wszystkie niebiańskie inteligencje uczestniczą w tej uroczystości i potwierdzają, że „Godzien jest Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo” (Apokalipsa 5:12 UBG)!

Jest to tym samym wydarzeniem, które opisano w piątym rozdziale Apokalipsy, więc zachęcam Cię do przeczytania go ponownie w dowolnym tłumaczeniu Biblii. Apokalipsa 5 opisuje tę samą scenę, co Daniel 7, dodając nieco więcej szczegółów. Zauważmy ich wspólne elementy:

• Bóg zasiada na tronie.
• Niebiańskie inteligencje, których nie sposób zliczyć, zgromadzone są się wokół tronu.
• Jest tam księga lub zwój, który, jak informuje Apokalipsa, jest zapieczętowany siedmioma pieczęciami.
• Jezus przychodzi do Ojca i okazuje się godny, aby otrzymać królestwo i otworzyć księgę/zwój opatrzony siedmioma pieczęciami.
• Jezus otwiera księgę/zwój.
• Niebiańskie istoty radują się.

To nie jest scena sądowa; to coś o wiele bardziej istotnego i podniosłego. Jest to wypracowanie do końca przez Bóstwo odpowiedzi na temat wielkiego boju; jest to bezustanne objawianie prawdy, która skutecznie niszczy kłamstwa szatana; jest to odpieczętowanie boskiej odpowiedzi na zarzuty wroga; jest to niezbędna demonstracja atrybutów Boga nieodzownych do wygrania wojny o serca i umysły, wyeliminowania wątpliwości zasianych w umysłach przez kłamstwa szatana, utwierdzenia lojalnych istot w prawdzie, i przywrócenia honoru sprawiedliwym rządom Boga.

Więc co jest zawarte w tej księdze opatrzonej siedmioma pieczęciami?

Przytoczę tu sparafrazowany piąty rozdział Apokalipsy (z punktu widzenia Bożego prawa projektowego), co również odnosi się do siódmego rozdziału księgi Daniela:

Wówczas widziałem, że Ten, który siedzi na tronie, spisał historię świata zanim jeszcze świat powstał, i zapieczętował ją. Symbolizowała to księga w jego prawej ręce, cała zapisana wewnątrz, zaopatrzona w siedem pieczęci. Ujrzałem wtedy potężnego anioła, który zawołał donośnym głosem: „Kto jest godzien złamać pieczęcie i otworzyć księgę Bożej wiedzy oraz zaingerować w historię ludzkości?” Ale nie było żadnej stworzonej istoty w niebie, ani żyjącej na ziemi, ani wśród umarłych, która mogłaby otworzyć zwój lub nawet zajrzeć do jego zawartości. Serce pękło mi ze smutku, ponieważ nie znalazł się nikt, kto mógłby otworzyć księgę lub chociaż zajrzeć do środka. Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: „Nie smuć się! Zobacz, Jezus – Lew z pokolenia Judy, potomek Dawida – zwyciężył i teraz może otworzyć księgę Bożej wszechwiedzy opatrzonej siedmioma pieczęciami”.

Wtedy zobaczyłem Baranka, jakby zabitego – symbolizującego Jezusa, który poświęcił się, aby wykorzenić grzech – stojącego u szczytu władzy na sali tronowej, otoczonego przez cały personel i emisariuszy, których symbolizowały cztery żywe stworzenia i starsi. Miał do dyspozycji całą niebiańską moc i wszelką mądrość – symbolizowaną przez siedem rogów i siedmioro oczu reprezentujących Ducha Bożego – i kierował wszystkimi niebiańskimi zasobami, by ratować i regenerować swe dzieci żyjące na ziemi. Przyszedł i wziął księgę z prawej ręki Boga. Kiedy wziął tę księgę, jego załoga – symbolizowana przez cztery żywe stworzenia i dwudziestu czterech starszych – upadła przed nim w dziękczynieniu z radości i podziwu. Przyjmowali i przesyłali prośby dzieci Bożych z ziemi – symbolizowane przez złote czasze z kadzidłem, które trzymali w dłoniach. Ich serca również były odnowione jak instrumenty muzyczne tworzące piękną melodię; i śpiewali nową pieśń wynikającą z czci i uznania dla Jezusa:

„Jesteś godny wziąć tę księgę i ujawnić jej zapieczętowaną treść, ponieważ zostałeś zabity, a przez swoją śmierć objawiłeś prawdę i osiągnąłeś Remedium, aby uwolnić ludzkość od grzechu i zrehabilitować ludzi z każdej rasy, języka, plemienia i narodu oraz przywrócić ich do harmonii z Bogiem. Uleczyłeś ich umysły, czyniąc z nich królestwo kapłanów rozprowadzających Remedium naszego Boga, i będą rozpowszechniać Boże metody na ziemi”.

Wtedy usłyszałem wiele głosów, więc spojrzałem i ujrzałem miliony aniołów – tak wielu, że nie byłem w stanie ich zliczyć. Stali wokół tronu, czterech żywych stworzeń oraz starszych. Mocnymi i donośnymi głosami śpiewali:

„Godzien jest Jezus-Baranek posiąść wszelką moc, zasoby i mądrość, i przyjąć wszelką cześć, chwałę i uwielbienie, ponieważ został zabity, dając tym świadectwo, że nigdy nie nadużyje swej potężnej mocy!”

Potem usłyszałem, jak każda żywa istota we wszechświecie śpiewała unisono:

„Temu, który siedzi na tronie i Jezusowi-Barankowi niech będzie cześć i chwała, i moc, na wieki wieków, bez końca!”
Cztery żywe istoty odpowiedziały: „Absolutnie słusznie!” a starsi upadli na kolana w uwielbieniu i złożyli Mu pokłon (The Remedy NT).

Wydarzenie opisane w Danielu 7 i Apokalipsie 5 to nie rozprawa sądowa; jest to opis koronacji Jezusa otrzymującego królestwo, moc i autorytet oraz przejmującego dowództwo nad wszystkimi niebiańskimi środkami w celu dokończenia dzieła zbawienia, uzdrowienia i oczyszczenia – wyeliminowania wszelkiego grzechu z całego wszechświata.

Księga z siedmioma pieczęciami jest księgą Bożej wszechwiedzy, którą Bóg napisał zanim zaczął stwarzać świat. Po zapisaniu swojej wiedzy o przyszłych wydarzeniach w księdze zaopatrzonej siedmioma pieczęciami, Bóg stworzył i wyznaczył aniołów, którzy mieli zapisywać całą historię w miarę jej rozwoju. A kiedy Jezus odpieczętowuje siedem pieczęci księgi Bożej wiedzy, jej zawartość porównywana jest z faktycznymi wydarzeniami historycznymi. Każda inteligentna istota widzi, że Bóg faktycznie ma doskonałą wszechwiedzę, ale nigdy nie użył jej, aby ograniczyć naszą wolność, odebrać nam prawo wyboru lub manipulować nami w egoistycznych celach. Innymi słowy, charakter i rząd Boga zostają oczyszczone z zarzutów.

Zgodnie z Księgą Apokalipsy, mamy być pełni podziwu dla Boga i oddać „mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu” (Apokalipsa 14:7 UBG). To właśnie teraz (w tym momencie historii świata) mamy odrzucić rzymsko-cesarski legalistyczny i dyktatorski obraz Boga – boga który wprowadza przepisy i używa swej mocy, aby torturować i zabijać przestępców regulaminów, i mamy osądzić Boga zgodnie z tym, jak objawił Go Jezus: jako Stwórcę, „który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wód”, i którego prawa są protokołami, na podstawie których istnieje i operuje życie we wszechświecie!

Niektórzy mogliby jednak twierdzić, że wyjmuję tę część księgi Daniela 7 z kontekstu i nie biorę pod uwagę późniejszych wersetów, które ich zdaniem dowodzą, że jest to sąd prawny:

I widziałem, jak ten róg walczył ze świętymi i jak odnosił nad nimi zwycięstwo. Aż pojawił się Przedwieczny i przeprowadzono sąd, przyznając rację świętym Najwyższego. A potem nadszedł czas i święci posiedli królestwo (Daniel 7:21,22 BWP).

Ci, którzy wolą wierzyć, że prawo Boże funkcjonuje tak samo jak prawo ludzkie, wprowadzają do Biblii prawo ludzkie, i twierdzą: „Bóg jak najbardziej przeprowadza sprawę sądową, i jest tu opisany trybunał, więc jest to z pewnością sąd prawny”. Jednak tłumaczenie „przeprowadzono sąd, przyznając rację świętym” jest interpretacją opartą na przekonaniach tłumaczy, a mianowicie, że prawo Boże funkcjonuje tak samo jak prawo ludzkie. Słowa są przetłumaczone poprawnie, więc nie oskarżam tłumaczy o nic nieuczciwego, ale nie jest to jedyne prawidłowe tłumaczenie. Oto inna wersja:

I przypatrywałem się, a oto ten róg walczył ze świętymi i przemagał ich; Aż przyszedł Odwieczny i oddano sąd świętym Najwyższego; i nadszedł czas, aby święci otrzymali królestwo (UBG).

Kiedy rozumiemy prawo projektowe Stworzyciela, rozumiemy też, że wojna między Chrystusem a szatanem jest wojną o nasze serca i umysły – w kogo wierzymy i wobec kogo jesteśmy lojalni.

Szatan jest ojcem kłamstw i pozyskuje wyznawców poprzez oszustwo, a jego kłamstwa dotyczą przede wszystkim Boga. Apostoł Paweł wyraźnie mówi, że w tej wojnie używamy oręża „z Boga” które „ma moc” obalania „rozumowania i wszelkiej wyniosłości, która powstaje przeciwko poznaniu Boga” (2 Koryntian 10:4,5). Innymi słowy, gdy ktoś uwierzy w kłamstwo, najlepszym sposobem na wyzwolenie jego serca i umysłu z fałszu jest danie mu możliwości wydania osądu na korzyść prawdy – w tym przypadku na korzyść Boga.

Proroctwo z Księgi Daniela 7 dotyczy wojny o wiarygodność Boga. Opisuje ono moc małego rogu, która przedstawia Boga „zamieszkującego w duchowej świątyni” w fałszywym wydaniu (zob. 2 Tesaloniczan 2:4), które, niestety, ludzie zaakceptowali. W ten sposób mały róg pokonuje świętych, dopóki nie będzie im „dany sąd” (umiejętność rozsądzania) by odrzucić kłamstwa i przyjąć prawdę o Bogu. Fałsz o Bogu to twierdzenie, że jest On dyktatorem – istotą, która wprowadza przepisy, tak jak to robią grzeszni ludzie, a następnie używa swojej mocy, aby karać tych, co łamią jego regulaminy. Jest to imperialny, rzymsko-cesarski model prawa, który Kościół Rzymski przyjął i szeroko propagował, co doprowadziło do ciemnych wieków średniowiecza oraz wielkiego wyzysku i okrucieństw, jakich Kościół dopuścił się wobec ludzkości, takich jak krucjaty, Inkwizycja oraz palenie ludzi na stosach.

Bóg przepowiada w tych dwóch proroctwach, że moc małego rogu będzie walczyć z Bożymi świętymi i przeważać, dopóki nie będzie im dany sąd – czy rozeznanie – aby odróżnić prawdę od fałszu, rozpoznać prawdę o Bogu i odrzucić fałszywego, rzymsko-cesarskiego boga. Tak więc przesłanie Stworzyciela-Boga na czasy ostateczne ma rozjaśnić świat wieczną ewangelią (zob. Apokalipsa 14:6) – dobrą nowiną, że Bóg jest miłością, i w żadnym przypadku nie jest podobny do rzymskiego cesarza.

Opis wydarzeń w księdze Daniela 7 nie jest opisem niebiańskiego sądu, gdzie Bóg śledzi zapisy ludzkich grzechów i wydaje werdykt – winny lub niewinny – co by popierało kłamstwa małego rogu. Opis wydarzeń w księdze Daniela 7 jest opisem królewskiego dworu i koronacji Jezusa, co prowadzi do otwarcia księgi Bożej Wiedzy (Jego znajomości przyszłości) i objawia prawdę o Bożym królestwie, metodach, charakterze i zasadach; prawdę o Bogu, którą objawił Jezus, i która niszczy kłamstwa szatana. Święci Boży wywyższają i uwielbiają Go w swoim życiu i ujawniają prawdę o Jego metodach, ponieważ nadszedł czas w historii ludzkości, aby ludzie wydali słuszny osąd o Bogu i zaczęli czcić Go jako Stwórcę – Tego, kto stworzył rzeczywistość opartą na prawach projektowych Stworzyciela.