እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦

“ክፉ ሰው መንገዱን ይተው፣ ክፉ አሳቢውም አሳቡን ይተው። ወደ እግዚአብሔር ይመለስ፤ እርሱም ይምረዋል። ወደ አምላካችንም ይመለስ፤ እርሱ በብዛት ይቅር ይላል። ‘አሳቤ እንደ አሳባችሁ አይደለም፤ መንገዳችሁም እንደ መንገዴ አይደለም’ ይላል እግዚአብሔር።” (ኢሳይያስ 55፥7–8)

የእግዚአብሔር ልብ ፍቅር ነው፤ ከዚህ ፍቅርም ጸጋ፣ ይቅርታ፣ እና ሕይወትን የሚሰጥ መልካም ነገር ሁሉ ይፈልቃል። ከእነዚህም ሁሉ በላይ፣ አብ ከኃጢአት ለማዳን የሰጠን የልጁ የኢየሱስ ክርስቶስ ስጦታ ነው። ኢየሱስም “የዓለምን ኃጢአት የሚያስወግድ የእግዚአብሔር በግ” ነው (ዮሐንስ 1፥29)።

ኢየሱስ የመጣው እግዚአብሔር ይቅር ስለሚል ነው፤ እንዲሁም ከእርሱ ልብ በነፃ የሚፈስሰው ይቅርታ ብቻውን ከኃጢአት ለማዳን በቂ እንዳልሆነ ስለሆነ ነው።

ለምን?

ምክንያቱም እግዚአብሔር ለመዳን እንቅፋት ሆኖ አያውቅም፤ በእኛ ውስጥ ያለው ኃጢአት ነው እንቅፋቱ። እውነት ነው፤ እግዚአብሔር ይቅር የማይል ቢሆን ኖሮ መዳን ፈጽሞ ባልተገኘ ነበር። ነገር ግን፣ የእግዚአብሔር ይቅርታ ብቻውን በውሸት፣ በእግዚአብሔር ላይ ባለመታመን፣ በፍርሃት፣ በኀፍረት፣ በጥፋተኝነት ስሜት እና በራስ ወዳድነት የተበላሸውን የሰውን ልብና አእምሮ አያድስም፤ ወደ እግዚአብሔር ፍቅርና መታመን አይመልሰውም፤ ከእነዚህ ውሸቶች፣ ፍርሃት፣ ጥፋተኝነት፣ ኀፍረት እና ራስ ወዳድነትም አያነጻውም።

ስለዚህ ኢየሱስ መጣ፤ እግዚአብሔር ሕይወትን እንዲሠራ በፈጠረው የእውነታ ሕግ መሠረት፣ ኃጢአተኞች ወደ እግዚአብሔር እንዲመለሱ በሰው ውስጥ መፈጸም ያለበትን ሥራ ለመፈጸም። እውነታ የሚጠይቀው ለውጥ በኃጢአተኞች ውስጥ እንዲፈጸም ነው፤ በእግዚአብሔር ላይ ሳይሆን።

መጽሐፍ ቅዱስም እግዚአብሔር ይህን እውነት በታሪክ ዘመን ሁሉ የሰዎች ልብና አእምሮ ለማድረስ ያደረገውን ጥረት ይመዘግባል። የብሉይ ኪዳን የመቅደስ አገልግሎት እግዚአብሔር ሰዎችን እውነት ለማስተማር ከተጠቀመባቸው የማስተማሪያ ዘዴዎች አንዱ ነበር፤ በሰማይ የተነደፈ ቢሆንም፣ የመጀመሪያ ምርጫው ግን አልነበረም።

“የእስራኤል አምላክ ሁሉን ቻይ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ‘የሚቃጠሉ መሥዋዕቶቻችሁን በሌሎች መሥዋዕቶቻችሁ ላይ ጨምሩ፤ ሥጋቸውንም እናንተው ብሉ። አባቶቻችሁን ከግብፅ ባወጣኋቸው ቀን ስለ መሥዋዕትና ስለሚቃጠል መሥዋዕት ብቻ አላዘዝኋቸውም፤ ይልቁንም ይህን አዘዝኋቸው፤ ቃሌን ስሙ፤ እኔም አምላካችሁ እሆናለሁ፣ እናንተም ሕዝቤ ትሆናላችሁ። ደኅና እንዲሆንላችሁ በማዘዛችሁ መንገድ ሁሉ ተመላለሱ። ነገር ግን አልሰሙም፣ ጆሮአቸውንም አልሰጡም፤ ይልቁንም የክፉ ልባቸውን ግትርነት ተከትለው ወደ ኋላ ሄዱ እንጂ ወደ ፊት አልሄዱም። አባቶቻችሁ ከግብፅ ከወጡበት ቀን ጀምሮ እስከ ዛሬ ድረስ በየቀኑ አገልጋዮቼን ነቢያትን ላክሁላችሁ፤ እነርሱ ግን አልሰሙኝም፣ ጆሮአቸውንም አልሰጡም። አንገታቸውን አደነደኑ፤ ከአባቶቻቸውም የበለጠ ክፉ አደረጉ።’” (ኤርምያስ 7፥21–26)

እግዚአብሔር ከግብፅ አውጥቶ ወደ ሲና ተራራ በመራቸው ጊዜ፣ መሥዋዕትን፣ ቍርባንን፣ ሥርዓቶችንና ሥነ ሥርዓቶችን አልጠየቃቸውም። በቀጥታ ሊነጋገራቸው መጣ፤ ነገር ግን ሕዝቡ ፈሩት፤ ከእርሱ ጋር በቀጥታ መነጋገርም አልፈለጉም። በእነርሱና በእግዚአብሔር መካከል ሌላ ሰው እንዲቆም መረጡ።

እግዚአብሔር በቅርብ በመጣ ጊዜ…

“እነርሱ ከሩቅ ቆመው ሙሴን፣ ‘አንተ ንገረን፤ እኛም እንሰማለን። ነገር ግን እግዚአብሔር በቀጥታ አይናገረን፤ እንዳንሞት’ አሉት።” (ዘፀአት 20፥18–19)

እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ቅርብ ግንኙነት ይፈልጋል፤ ነገር ግን በሰው ልብ ያለው ኃጢአት ከእርሱ መራቅን እንድንመርጥ ያደርገናል። እስራኤላውያን ከእግዚአብሔር ርቀት እንዲኖር ለመኑ፤ ከፊቱም እንዲሸሸጉ ፈለጉ፤ ከእግዚአብሔር ጋር በራሳቸው ከመነጋገር ይልቅ በመካከላቸው አማላጅ እንዲቆም ፈለጉ። በሚያሳዝን ሁኔታ፣ ዛሬም ብዙ ሰዎች ለእግዚአብሔር የሚሰጡት ምላሽ ይህንኑ ይመስላል፤ ከእርሱ ጋር በቀጥታ ከመቅረብ ይልቅ በመካከላቸው ሌላ ሰው እንዲቆም ይመርጣሉ።

ልጆቹ ከእርሱ ጋር መነጋገር የማይፈልጉትን አፍቃሪ አባት እንደሚያሳዝነው ሁሉ፣ የእግዚአብሔርም ልብ በእርግጥ ተሰብሮ መሆን አለበት። ሆኖም ስለወደዳቸው፣ ማንኛውም አፍቃሪ አባት እንደሚያደርገው፣ ከእርሱ ጋር ግንኙነት እንዲቀጥሉ የጠየቁትን ሰጣቸው። ስለዚህ በምልክት የተሞላውን የመቅደስ ሥርዓት፣ ከሥነ ሥርዓቶቹና ከካህናት የምልጃ አገልግሎት ጋር እንዲያቆሙ አደረጋቸው። ይህም በምሳሌ የሚያስተምረው፣ እርሱ ከልቡ የሚናፍቀውን እውነታ ነበር፤ ይኸውም ሁሉም ልጆቹ ተፈውሰው፣ ተመልሰው፣ ከእርሱ ጋር በፍጹም አንድነት ሆነው ዳግመኛ በፊቱ ለመቅረብ የማይፈሩበት ቀን ነው።

ይህ እውነት በዚያ ምሳሌያዊ ሥርዓት እምብርት ውስጥ በነበረው “የቃል ኪዳኑ ታቦት” እጅግ በግልጽ ተገልጦ ነበር። ስሙን አስተውሉ፤ “የቃል ኪዳኑ ታቦት”—የየትኛው ቃል ኪዳን?

ይህ ታቦት የመዳንን ቃል ኪዳን የሚያመለክት ነው፤ ይኸውም ኃጢአተኞችን ከኃጢአት ለማዳን በአብ፣ በወልድ እና በመንፈስ ቅዱስ መካከል የተደረገው ስምምነት ነው። በዚህ ቃል ኪዳን መሠረት፣ ኢየሱስ ወደዚህ ዓለም የሚመጣው የሥላሴ አካል ሆኖ፣ የእባቡን ራስ የሚቀጠቅጠው “ዘር” (ዘፍጥረት 3፥15) ሆኖ፣ ኃጢአትን፣ ሰይጣንን ለማጥፋትና ኃጢአተኞችን ከኃጢአት ለማንጻት የሚያስፈልገውን ሁሉ ያቀርባል።

በታቦቱ ውስጥ ያለውን ጥልቅ ምሳሌያዊ ትርጉም አስቡ። ጳውሎስ በሮሜ 3፥25 ላይ የታቦቱን ክዳን የሚገልጸውን ስም ለኢየሱስ ተጠቅሞበታል። በግሪክኛው ሂላስቴሪዮን (hilastērion) የሚለው ቃል፣ በአንዳንድ ትርጉሞች “የማስተስረያ መሥዋዕት” ተብሎ ሲተረጎም፣ በሌሎች ደግሞ “የምሕረት መቀመጫ” ተብሎ ተተርጉሟል።

ኢየሱስ የቃል ኪዳኑ ታቦት ክዳን ነው። ይህ ክዳን ከጥሩ ወርቅ የተሠራ ነበር፤ ንጹሕ ወርቅም የክርስቶስን ፍጹም፣ ኃጢአት የሌለበትን ጽድቅ ያመለክታል።

በክዳኑ ላይ ኪሩቤል ይገኙ ነበር፤ እነርሱም በክርስቶስ አማካይነት ከእግዚአብሔር ጋር አንድ የሆኑትን ኃጢአት የሌላቸውን የሰማይ ፍጥረታት ያመለክታሉ።

“ሙላቱ ሁሉ በእርሱ [በኢየሱስ] እንዲኖር የእግዚአብሔር ፈቃድ ነበር፤ በመስቀል ላይ በፈሰሰው ደሙ ሰላምን በማድረግም፣ በምድር ያሉትንም ሆነ በሰማይ ያሉትን ሁሉ በእርሱ አማካይነት ከራሱ ጋር ለማስታረቅ ወደደ።” (ቆላስይስ 1፥19–20)

በክዳኑ በላይ የሸኪና ክብር ይገኝ ነበር፤ ብርሃኑም ወደ ታች በማብራት ክዳኑን ይነካ ነበር። ኢየሱስ የዓለም ብርሃን ነው፤ በሰውነት የተገለጠ እግዚአብሔር ነው፤ ከአብ ዘንድ ከሰማይ ወደ ምድር የወረደችው ምሥጢራዊ መሰላል ነው። በእርሱም አማካይነት የወደቀው የሰው ዘር ከእግዚአብሔር ጋር ዳግመኛ ለመገናኘትና ወደ ፊቱ ለመመለስ መንገዱን ያገኛል።

ከታቦቱ ክዳን በታች ደግሞ የወደቀው የሰው ዘር በምሳሌ ተገልጿል፤ በኢየሱስ የተሸፈነ፣ የተጠበቀ፣ የተፈወሰ እና የተመለሰ ሰው። ይህን ሁሉ የሚያመለክተው የታቦቱ ሣጥንና በውስጡ የነበሩት ነገሮች ናቸው።

ሣጥኑ ከግራር (አካሲያ) እንጨት የተሠራ ነበር፤ ይህም ቀዳዳ ያለውና በቀላሉ የሚያስርግ እንጨት ሲሆን፣ በኃጢአት የተጎዳውን የሰውን ሕይወት ያመለክታል። ነገር ግን ያ እንጨት ሙሉ በሙሉ በንጹሕ ወርቅ ተሸፍኖ ነበር፤ ይህም የክርስቶስን ኃጢአት የሌለበትን ሕይወትና ፍጹም ጽድቅ ያመለክታል፤ ወርቁም ሁሉንም ጉድለቶች ሞልቶ አስተካክሎ ነበር።

የታቦቱ ሣጥን በክርስቶስ ጽድቅ በእውነት ፍጹማን የሚሆኑትን የዳኑ ኃጢአተኛ ሰዎች ይወክላል። ሣጥኑ በትክክል በወርቅ ተሸፍኖ ነበር፤ ቀዳዳዎቹም ሁሉ በወርቅ ተሞልተው ነበር። እንዲሁም እኛ በኢየሱስ ስንታመን፣ በእውነት የተመሠረተ የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ በውስጣችን ይሆናል፤ እርሱም ልባችንንና አእምሯችንን በክርስቶስ እውነት፣ ፍቅርና ፍጹምነት ይሞላል። በእርሱ ሕይወትና በእርሱ መንፈስ ዳግመኛ እንወለዳለን፤ ከዚያም በየቀኑ ወደ ከፍ ከፍ ያለ ቅድስና እየተመራን፣ “የእግዚአብሔር ጽድቅ” እንሆናለን (2 ቆሮንቶስ 5፥21)።

በእውነት የሚፈጸም ለውጥ

የውስጣችን መለወጥ ሂደት በታቦቱ ውስጥ በተቀመጡት ነገሮች በምሳሌ ተገልጧል፦

• መና — ከሰማይ የመጣውን እንጀራ፣ የእግዚአብሔርን ቃል፣ ሕያውና የተጻፈውን ያመለክታል። ኢየሱስ ሥጋ የሆነው ቃል ነው፤ እርሱን ማለትም እውነትን በውስጣችን መቀበልና ወደ እርሱ መታመን መጀመር የመዳን መነሻ ነው (ዮሐንስ 1፥1–14፤ 6፥53–55)።
• አሥርቱ ትእዛዛት — የእግዚአብሔርን ቃል ከተቀበልን በኋላ ልባችንን ስንከፍት፣ መንፈስ ቅዱስ ይመጣል፤ በክርስቶስ ሕይወት ዳግመኛ እንወለዳለን፤ እርሱም ሕያው ሕጉን በልባችንና በአእምሯችን ላይ ይጽፋል (ዕብራውያን 8፥10)። ይህም አሥርቱ ትእዛዛት በታቦቱ ውስጥ በመቀመጣቸው ተመስሏል።
• የአሮን በትር — በበደልና በኃጢአት ሞተን የነበርን እኛ፣ ዳግመኛ ወደ ሕይወት እንመጣለን፤ ከዚያም የመንፈስን ፍሬ፣ የጽድቅን ፍሬ እናፈራለን። ይህም ሞቶ የነበረው የአሮን በትር በሕይወት ተነስቶ ማቆጥቆጡንና የለውዝ ፍሬ ማፍራቱን ያመለክታል።

ይህ ኃይለኛ የትምህርት ምሳሌ፣ “የቃል ኪዳኑን ታቦት” በቅድስተ ቅዱሳን ውስጥ በማስቀመጥ፣ እግዚአብሔር በክርስቶስ አማካይነት ሁሉን ከራሱ ጋር ለማስታረቅ ያለውን እጅግ ቅዱስ ዕቅድና ፈቃድ ያመለክታል።

ነገር ግን፣ ይህ ምሳሌያዊ ሥርዓት ምንም ያህል ውብ ቢሆንም፣ የተጨመረው ሕዝቡ በቀጥታ ከእግዚአብሔር ጋር ለመገናኘት ፈቃደኛ ባለመሆናቸው ነበር። እግዚአብሔር እነዚህን ሁሉ ሥነ ሥርዓቶች፣ ምልክቶችና አማላጆች በመጀመሪያ አልፈለገም። የሚፈልገው ከሰው ጋር ቀጥተኛ የሰው ለሰው ግንኙነት ነው።

ስለዚህም ነው የእግዚአብሔር ልጅ የሆነው ኢየሱስ ሰው የሆነው፤ በቀጥታ ከእኛ ጋር ለመገናኘት፣ እኛን ለመፈወስ፣ ከዚያም በክርስቶስ አማካይነት በቀጥታ ወደ አብ እንድንመለስ ለማስቻል።

ይህ አዲስ ሐሳብ አይደለም፤ እግዚአብሔር በታሪካቸው ሁሉ፣ በምልክቶቻቸው ሁሉና በነቢያቶቻቸው ሁሉ አማካይነት ለአይሁድ ይህንኑ እውነት ሲናገራቸው ነበር።

“‘እናንተ ታማኝ ያልሆናችሁ ሕዝቦች፣ ወደ እኔ ተመለሱ፤ እኔ ባለቤታችሁ ነኝና። ከከተማ አንድ፣ ከወገንም ሁለት መርጬ ወደ ጽዮን አመጣችኋለሁ። ከዚያም እንደ ልቤ የሆኑ እረኞችን እሰጣችኋለሁ፤ እነርሱም በእውቀትና በማስተዋል ያሰማሯችኋል። በዚያን ዘመን በምድር ላይ በጣም በምትበዙበት ጊዜ፣ ሰዎች ከእንግዲህ ወዲህ “የእግዚአብሔር የቃል ኪዳን ታቦት” አይሉም፤ ወደ አእምሯቸውም አይመጣም፤ አያስታውሱትም፤ አይናፍቃቸውም፤ ሌላም አይሠሩትም።’” (ኤርምያስ 3፥14–16)

እግዚአብሔር ከእርሱ የራቁትን፣ ታማኝ ያልሆኑትን፣ በእርሱ ያልታመኑትን፣ ስህተትን በአእምሯቸው ያስገቡትን፣ የዚህን ዓለም የሐሰት አማልክት ተከትለው የሄዱትን፣ እንዲሁም እግዚአብሔርን በሐሰተኛ የወንጀል–የሕግ አመለካከት (penal/legal view) ያደጉትን ሕዝቡን ወደ ራሱ ይጠራል። ከዚያም እንዲህ ይላቸዋል፤ እንደ ልቡ የሆኑ እረኞችን (ማለትም ፓስተሮችን) እሰጣችኋለሁ። እነርሱስ ምን ያደርጋሉ?

እግዚአብሔር የሚሰጣቸው እረኞች ሕዝቡን ወደ እውቀትና ማስተዋል ይመራሉ። የምን እውቀት? የእግዚአብሔር፣ የእውነታ እና የእውነት እውቀት። እነዚህ እረኞች ሰዎችን ከውጫዊ የምልክት ሥርዓት ወደ ውስጣዊው እውነታ፣ ወደ ልብና የአእምሮ ፈውስና ለውጥ ይመራሉ። እግዚአብሔርን እንደ ፈጣሪ ያስተምራሉ፤ ሕጉንም እንደ የፍጥረት ንድፍ ሕግ (design law) ያቀርባሉ። ሰዎችም በራሳቸው እንዲያስቡና እንዲያመዛዝኑ፣ እውነትን፣ ፍቅርንና መታመንን እንዲመርጡና በልባቸው እንዲያስገቡ፣ በውስጣዊ ሰውነታቸውም እንዲለወጡ ይመራሉ።

ይህ ሲሆን፣ ሰዎች ከእንግዲህ በኋላ ስለ ምልክቶቹ፣ ስለ ሥነ ሥርዓቶቹ ወይም ስለ ትምህርታዊ ምሳሌዎቹ ማሰብ አያስፈልጋቸውም። የቃል ኪዳኑ ታቦት እንደገና እንዲመጣ፣ እንዲሠራ፣ የትኩረታቸው ማዕከል እንዲሆን ወይም እንዲፈልጉት አያስፈልጋቸውም። ለምን?

ምክንያቱም የእግዚአብሔር ሕያው የፍቅር ሕግ ወደ ሚገባው ስፍራ፣ ወደ አማኞች ልብና አእምሮ ተመልሶ ስለሚጻፍ፣ እኛም ከእግዚአብሔርና ከሰማይ ጋር ዳግመኛ በፍጹም አንድነት ስለምንሆን ነው። ይህንንም ኤርምያስ ከጥቂት በኋላ እንዲህ ብሎ ይገልጻል፦

“እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፤ ‘ጊዜው ይመጣል፤ በዚያን ጊዜ ከእስራኤል ቤትና ከይሁዳ ቤት ጋር አዲስ ቃል ኪዳን አደርጋለሁ። አባቶቻቸውን ከግብፅ ለማውጣት እጃቸውን በያዝሁበት ቀን እንዳደረግሁት ቃል ኪዳን አይሆንም፤ ምክንያቱም እኔ ባለቤታቸው ብሆንም እነርሱ ቃል ኪዳኔን አፈረሱ።’” (ኤርምያስ 31፥31–32)

ይህ አዲሱ ቃል ኪዳን የሥነ ሥርዓት፣ የሥነ ልማድ ወይም የእንስሳት መሥዋዕት ቃል ኪዳን አይሆንም። በዓመፃቸው ምክንያት የተጨመረውን የግዴታ ሕግ፣ የደንቦችና የቅጣት ሥርዓት የሚያተኩር ቃል ኪዳንም አይሆንም። በሰዎች በተሠራ ቤተ መቅደስ፣ በወርቅ በተሸፈነ ሣጥን ወይም በውጫዊ ሥራ ላይ የሚያተኩር፣ አማላጆችን በማቆም እግዚአብሔርን ከሕዝቡ የሚያርቅ ቃል ኪዳን አይሆንም። ይልቁንም ሰዎችን ከትዕይንት፣ ከምልክትና ከሥነ ሥርዓት ወደ እውነታ ይመልሳል፤ ማለትም ከእግዚአብሔር ጋር ወዳላቸው ቀጥተኛ ግንኙነትና ሕያው ልምምድ ይመራቸዋል።

እንዴት?

ኤርምያስ በቀጣዮቹ ጥቅሶች እንዲህ ይላል፦

“‘ከዚያ ጊዜ በኋላ ከእስራኤል ቤት ጋር የማደርገው ቃል ኪዳን ይህ ነው፤ ሕጌን በአእምሯቸው ውስጥ አኖራለሁ፤ በልባቸውም ላይ እጽፈዋለሁ። እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፤ እነርሱም ሕዝቤ ይሆናሉ። ከእንግዲህ በኋላ ማንም ባልንጀራውን ወይም ወንድሙን “እግዚአብሔርን ዕወቅ” አይልም፤ ምክንያቱም ከታናሹ እስከ ታላቁ ድረስ ሁሉም ያውቁኛል። ክፋታቸውን ይቅር እላለሁና፤ ኃጢአታቸውንም ከእንግዲህ አላስብም።’” (ኤርምያስ 31፥33–34)

እግዚአብሔር ቅርበትንና የግል ኅብረትን ይፈልጋል፤ ሰዎችም በራሳቸው እንዲያውቁት ይሻል። በኤርምያስም አማካይነት ሥራውን እንዴት እንደሚፈጽምና ሕዝቡን በአካል ለመገናኘት እንዴት እንደሚያዘጋጅ አስቀድሞ ተናገረ።

በመሠረቱ የሚለን ይህን ነው፦ “ስለ እኔ፣ ስለ የፍጥረት ንድፍ ሕጌ፣ እውነትን የሚያስተምሩ እረኞችን እልካለሁ፤ እነርሱም እውነትን በማስተዋል እውነታ በእርግጥ እንዴት እንደሚሠራ ወደምትረዱበት ይመሯችኋል።”

የዘላለም ሕይወት እግዚአብሔርን ማወቅ ነው (ዮሐንስ 17፥3)፤ ከፈጣሪያችን ጋር ወደ ቅርብ የፍቅርና የመታመን ግንኙነት መመለስ ነው። በሰው ውስጥ የእግዚአብሔር ሕያው የፍቅር፣ የእውነትና የመታመን ሕግ እንደገና መመለስ ነው። ይህ መታደስ በክርስቶስ ይፈጸማል፤ እርሱም የእግዚአብሔር ቃል ኪዳን፣ ዕቅድ፣ ዓላማ እና ከዘላለም የተሰወረው ምሥጢር ነው።

“እግዚአብሔር በአሕዛብ መካከል የዚህን ምሥጢር የክብር ባለጠግነት ሊያሳውቃቸው ፈቀደ፤ ይህም ምሥጢር ‘ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ’ ማለት፣ የክብር ተስፋ ነው።” (ቆላስይስ 1፥27)

የሥላሴ አምላክ ቃል ኪዳንና ስምምነት ከመጀመሪያው ጀምሮ አንድ ነው፤ ይኸውም ከሰው ልብና አእምሮ ውስጥ ሐሰትን፣ ፍርሃትን፣ የጥፋተኝነት ስሜትን፣ አለመታመንን፣ እፍረትንና ራስ ወዳድነትን ማስወገድ፣ በሰው ውስጥም የእግዚአብሔርን ፍጹምነት፣ ፍቅሩን፣ እውነቱንና ከእውነታ ጋር የተስማማ ሕይወትን መመለስ ነው። ዳግመኛ እርሱን እንድንመስል ሊፈጥረን፣ ስሙን እንድንሸከምና ባሕርዩን እንድናከብር ይሻል።

ይህ ሥራ በተፈጸመ ጊዜ፣ ማንም ሌላውን “እግዚአብሔርን ዕወቅ” ማለት አያስፈልገውም፤ ምክንያቱም ሁሉም በራሳቸው ያውቁታል።

ከዚያም እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦

“ያ በሆነ ጊዜ፣ ስለ ኃጢአት በሽታችሁ ከእንግዲህ ማሰብ አያስፈልገኝም፤ ጉድለቶቻችሁን፣ መበላሸታችሁን፣ ሐሰቶቻችሁንና በአእምሯችሁ የተቀረጹትን ስህተቶች ላይ ማተኮር አያስፈልገኝም፤ ምክንያቱም ኃጢአት፣ ጉድለት፣ መበላሸትና ስህተት ሁሉ ፈጽሞ ይወገዳሉ።”

ይህ ነው እውነታው። እግዚአብሔር እያንዳንዱን ሰው ከፍርሃት፣ ከጥፋተኝነት ስሜት፣ ከእፍረት፣ ከሐሰት፣ ከአለመታመን፣ ከዓመፅ፣ ከመበላሸትና ከፍጹም የፍቅር፣ የእውነትና የመታመን ንድፉ የሚያፈነግጥ ማንኛውም ጉድለት ለመፈወስ ከልቡ ይናፍቃል።

ነገር ግን ይህን ሊያደርግ የሚችለው እኛ እውነትን ለመቀበል ስንመርጥ፣ በእምነት ራሳችንን ለእርሱ ስናስረክብ፣ በውስጣችን የሚኖረውን መንፈስ ቅዱስ ስንቀበል ብቻ ነው። መንፈስ ቅዱስ የክርስቶስን ሕይወት ወደ እኛ ያመጣል፤ ያ ሕይወትም ከውስጥ ይለውጠናል፣ እንደ አዲስ ይፈጥረናል፣ ከኃጢአትም ያነጻናል።

እስካሁን ድረስ ይህን ካላደረጋችሁ፣ ውጫዊ የሕግ ማስተካከያዎችን ብቻ በሚያቀርቡት ሕጋዊ የሐሰት አስተሳሰቦች (legal fictions) ትታችሁ፣ እውነተኛውን ሕይወት እንድትለማመዱ አበረታታችኋለሁ። ያም እውነት “ክርስቶስ በውስጣችሁ” የሚለው ምሥጢር ነው። ልባችሁና አእምሯችሁ ይታደሱ፤ “የእግዚአብሔር ጽድቅ” ሁኑ (2 ቆሮንቶስ 5፥21)።