መጽሐፍ ቅዱስ እንዲህ ይለናል፦

“የእምነታችን መሥራችና ፈጻሚ ወደ ሆነው ወደ ኢየሱስ ዓይናችንን እንመልከት” (ዕብራውያን 12፥2፣ NIV84)።

እንዲሁም ዓይናችንን በእርሱ ላይ ስናተኩር ፍጹም ሰላም እንደሚኖረን ያበረታታናል፦

“በአንተ ለሚታመን፤ አእምሮው በአንተ ላይ የጸና እርሱን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ” (ኢሳይያስ 26፥3፣ NKJV)።

ታዲያ ዓይኖቻችንን በክርስቶስ ላይ ማተኮር፣ አእምሮአችንንም በእርሱ ላይ ማስቀመጥ ምን ማለት ነው? እያደግሁ በነበረበት ዘመን፣ ይህ ማለት ለመዳኔ በኢየሱስ መታመን ማለት እንደሆነ ተምሬ ነበር። እንዲሁም ኢየሱስን እንደ አዳኜ ከተቀበልኩ እና ከእርሱ በቀር ሌላ አዳኝ ካልተቀበልኩ፣ ከእርሱ ፊት ሌሎች አማልክት የሉኝም፣ አእምሮዬም በክርስቶስ ላይ ጸንቶ ነው ተብሎ ተምሬ ነበር።

ነገር ግን እያደግሁ ስመጣ፣ አንድ ሰው የእምነት መግለጫ ሊያደርግ፣ በአእምሮውም ከአብ፣ ከወልድ እና ከመንፈስ ቅዱስ በቀር አምላክ እንደሌለ እና ከኢየሱስ በቀር ሌላ አዳኝ እንደሌለ ሊያምን ቢችልም፣ አሁንም በሕይወቱ ውስጥ ለዓለማዊ ነገሮች ቅድሚያ ሊሰጥ እንደሚችል ግልጽ ሆነልኝ። ጊዜውንና ኃይሉን በተለያዩ ዓለማዊ ምኞቶች፣ ምኞታዊ ፍላጎቶች እና መዝናኛዎች ላይ በማዋል፣ በእውነት ልቡ በኢየሱስ ላይ እንዳልጸና ሊያሳይ ይችላል።

እናም ብዙ በእምነት የበሰሉ ክርስቲያኖች ዓይኖቻችንን በክርስቶስ ላይ ማተኮር ኢየሱስ አዳኝ መሆኑን በአእምሮ ብቻ መቀበል እንደሚበልጥ ይስማማሉ። ይህም ልባችንን ወደ እርሱ እንደገና ማዞር ማለት ነው፤ በዚህም ፍቅራችንና ምኞታችን ከእርሱ ጋር በጥብቅ የተሳሰሩ ይሆናሉ። በእርሱ መገኘት ደስ ይለናል። ከእርሱ ጋር ለመመላለስና በተልዕኮውና በዓላማው—ነፍሳትን በማዳን—ከእርሱ ጋር ለመተባበር እንፈልጋለን።

ነገር ግን በቅርቡ እንኳን ሳናስተውል ዓይኖቻችንን ከኢየሱስ ላይ ልናነሳበት የምንችልበት ይበልጥ ስውር መንገድ እንዳለ ተረድቻለሁ። ይኸውም ለጌታ በምንሠራው ሥራ ወደፊት መሄዳችንን ቀጥለን፣ ትኩረታችን ግን በሥራዎች፣ በግዴታዎች፣ በመርሐ ግብሮች፣ በተጠመደ ኑሮ፣ በዝግጅቶች፣ በጊዜ ገደቦችና በእንቅፋቶች ላይ እንዲንሸራተት መፍቀድ ነው። በዚህም እነዚህን ነገሮች የመፍታት ሸክም በራሳችን ላይ እንጭናለን።

ጥሪው የጌታ እንደሆነ፣ የተጠራንበትም ተልዕኮ ጻድቅ እንደሆነ እናውቃለን። ነገር ግን ትኩረታችንን ከክርስቶስ ላይ አንስተን፣ በሂሳቦች፣ በተቋራጮች መዘግየት፣ በመርሐ ግብር ለውጦች፣ በጉዞ ዕቅዶች መስተጓጎል እና በሌሎች የዕለት ተዕለት ሕይወት ጉዳዮች ተጨንቀንና ተሸክመን እንገኛለን። ይልቁንም ዓይኖቻችንን በክርስቶስ ላይ አድርገን፣ በመርሐ ግብራችን እንድንታመነው፣ በሮችን እንዲከፍትልን፣ ውኃዎችን እንዲከፋፍል፣ ግጭቶችን እንዲፈታ፣ እንጀራውን እንዲያበዛ እና የሚያስፈልጉንን ሀብቶች እንዲያቀርብ በእርሱ መታመን አለብን።

በሌላ አነጋገር፣ ለጌታ ተልዕኮ ላይ እያለንና የጌታን ጥሪ እየፈጸምን ሳለን፣ እኛ ማቅረብ የሌለብንን ነገር እርሱ እንዲያቀርብ ከመታመን ትኩረታችንን በስውር ወደ እንቅፋቶቹ ወይም ወደ ራሳችን የአቅም ማነስ እንለውጣለን። በዚህም ሸክምና ጭንቀት ይይዘናል።

ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱ ሕዝቡን የሚበላ ነገር እንዲሰጡ ባዘዛቸው ጊዜ፣

“እኛ ያለን አምስት እንጀራና ሁለት ዓሣ ብቻ ነው፤ ይህን ሕዝብ ሁሉ የሚበቃ ምግብ ልንገዛ ካልሄድን በቀር።” ብለው መለሱለት። (በዚያ ወደ አምስት ሺህ የሚጠጉ ወንዶች ነበሩ።) (ሉቃስ 9፥13–14፣ NIV84)።

እነሱ ከኢየሱስ ጋር በተልዕኮ ላይ ነበሩ፤ ትልቅ የወንጌል ዘመቻ እያካሄዱ ነበር። ነገር ግን ዓይኖቻቸውን ከእርሱ አንስተው ችግሩን ብቻ አዩ። ዓላማውን እንዴት ሊያሳኩ እንደሚችሉ ማየት አልቻሉም። ኢየሱስ ያሳያቸው ግን ዓይኖቻቸውን በእርሱ ላይ አጥብቀው በማቆየትና እርሱ የሚያስፈልገውን እንደሚያቀርብ በመታመን እንደሆነ ነው።

እንዲሁም ከኢየሱስ ጋር በተልዕኮ ላይ እየተጓዙ ሳሉ፣ ደቀ መዛሙርቱ ላይ አውሎ ነፋስ ተነሳ። ዓይኖቻቸውን በኢየሱስ ላይ ከማጽናት ይልቅ፣ በራሳቸው ኃይል አውሎ ነፋሱን ለመቋቋም ተጋደሉ። በጣም ደክመውና ተስፋ ቆርጠው ሳሉ፣ ኢየሱስን ፈለጉ፤ እርሱም በፍጹም ሰላም ተኝቶ አገኙት። ቀስቅሰውትም፦

“መምህር ሆይ፣ እኛ እንደምንጠፋ አይጨነቅህምን?” (ማርቆስ 4፥38፣ NIV84) ብለው ጮኹ።

በሕይወቴ ውስጥ እኔም እንደ ደቀ መዛሙርቱ ለመሆን በጣም በቀላሉ እንደምችል ተረድቻለሁ። ከኢየሱስ ጋር በተልዕኮ ላይ እየተጓዝኩ ሳለ፣ ድንገት አውሎ ነፋስ ይነሳል፤ አንድ እንቅፋት፣ አንድ ችግር፣ አንድ አስጨናቂ፣ አስቸጋሪ፣ አልፎ ተርፎም አሳማሚ ሁኔታ ይፈጠራል። ከዚያም በደመነፍስ ወደ ችግሩ ገብቼ ለመፍታት እሞክራለሁ፤ የበለጠ እሠራለሁ፣ አውሎ ነፋሱን እታገላለሁ፣ “ሥራውን እጨርሳለሁ” ፣ ወደ ሌላኛው ዳርቻም እደርሳለሁ ብዬ እጥራለሁ። ነገር ግን ይህን አካሄድ ብዙ ጊዜ ስከተል—በጌታ ተልዕኮ ላይ እንዳለሁ ስለማውቅ—መጀመሪያ ጌታን ሳልፈልግ ስለምጀምር፣ በመጨረሻ ተሟጥጬ፣ ደክሜና ኃይሌ ተሟጦ እገኛለሁ።

ከዚያም ወደ ኢየሱስ መዞር እንዳለብኝ አስታውሳለሁ። እናም እንዲህ ማለትን ተምሬያለሁ፦
“ይቅርታ ጌታ ሆይ። በጣም ተነሳስቼ ከፊትህ ቀድሜ ሄድኩ፤ አሁንም ደክሜአለሁ። አንተ ጌታዬና አዳኜ እንደሆንክ፣ ይህም ተልዕኮ የአንተ እንጂ የእኔ እንዳልሆነ ስላስታወስከኝ አመሰግንሃለሁ። እሺ ጌታ ሆይ፣ እኔ እዚህ ነኝ፤ ጥሪህን ለመፈጸም ዝግጁ ነኝ። ነገር ግን ቀጣዩ እርምጃ ምን እንደሆነ አላይም፤ መንገዴም የተዘጋ ይመስላል። ምን እንዳደርግ ትፈልጋለህ? በአንተ እታመናለሁ!”

ዓይኖቼን በእርሱ ላይ ማተኮርን ሳስታውስ፣ እርሱ እንዳረጋጋቸው ወይም እንዳሸንፋቸው ያልጠራኝን አውሎ ነፋሶችና ችግሮች መሸከም ሳቆም፣ በውስጤ ያለው ሁከትና በነፍሴ ውስጥ የሚነሱት አውሎ ነፋሶች ይረጋጋሉ። እናም “አእምሮዬ በእርሱ ላይ ስለጸና” “ፍጹም ሰላሙን” እለማመዳለሁ!

በጌታ ተልዕኮ ላይ ሳሉ እራሳችሁን ደክማችሁ፣ ተሟጣችሁ ወይም ኃይላችሁ ተሟጦ ካገኛችሁ፣ ትንሽ ወደ ኋላ ተመለሱና ሳታስቡት በተልዕኮው ውስጥ በመጠመዳችሁ ዓይኖቻችሁን ከክርስቶስ ላይ አንስታችሁ እንደሆነ መርምሩ። እንዲህ ከሆነ፣ ወደ ኋላ ተመለሱ፣ በክርስቶስ ላይ እንደገና ትኩረታችሁን አስተካክሉ፣ እና እርሱ እንድታሳኩ የጠራችሁትን ነገር ለመፈጸም የሚያስፈልገውን ሁሉ እንደሚያቀርብ በእርሱ ታመኑ።